De herfst vraagt niet om loslaten, maar om ruimte te maken
De dagen worden korter. De ochtend begint wat later, de avond valt vroeger. Buiten verandert het landschap langzaam van kleur.
De herfst wordt vaak gezien als het seizoen van loslaten. De bomen laten hun bladeren vallen, de natuur trekt zich terug en ook wij zouden mogen vertragen en loslaten.
Maar misschien hoeven we niet altijd iets los te laten.
Misschien vraagt de herfst soms iets anders van ons: accepteren wat er is.
Het leven gaat niet altijd zoals we willen
Er zijn periodes waarin alles lijkt te kloppen. En er zijn periodes waarin dat niet zo is.
Een relatie die anders loopt dan gehoopt. Een lichaam dat niet meewerkt. Een verlies, een verandering, zorgen om iemand die je lief is. Of gewoon een periode waarin je minder energie hebt en niet goed weet waarom.
We willen dan vaak zo snel mogelijk terug naar hoe het was.
We zoeken naar oplossingen. Naar perspectief. Naar iets positiefs.
Maar sommige dingen kunnen we niet oplossen.
En misschien is dat wel één van de moeilijkste lessen van het leven: dat niet alles maakbaar is.
Acceptatie betekent niet dat je iets mooi moet vinden.Het betekent ook niet dat je moet opgeven.
Acceptatie kan eenvoudigweg betekenen:
Dit is wat er vandaag is. Ik hoef er niet tegen te vechten om er toch voor mezelf te kunnen zijn.
Ook de herfst mag donkerder zijn
Voor veel mensen brengt het najaar minder licht en minder energie. De overgang naar kortere dagen kan zwaar voelen. Misschien merk je dat je humeur verandert, dat je meer behoefte hebt aan slaap of dat je je wat terugtrekt.
Dat betekent niet automatisch dat er iets mis is met je.
De herfst is niet voor iedereen een gezellig seizoen van dekentjes, kaarsen en warme thee.
Soms is de herfst gewoon moeilijk.
En dat mag benoemd worden.
We hoeven van ieder seizoen geen mooie metafoor te maken. Niet iedere donkere dag heeft meteen een les. Soms is een donkere dag gewoon een donkere dag.
Juist daarin kan mildheid ontstaan.
De schoonheid van niet-weten
We leven in een cultuur waarin we graag vooruit willen.
Een probleem moet een oplossing krijgen.Een moeilijke periode moet ergens naartoe.We willen weten wanneer het beter wordt.
Maar het leven laat zich niet altijd zo netjes plannen.
Soms weet je niet wanneer iets verandert.Soms weet je niet welke richting je uit moet.Soms is het enige wat je vandaag kunt doen: de dag dragen zoals hij komt.
Dat hoeft niet passief te zijn.
Er zit juist kracht in het kunnen zeggen:
Ik weet het even niet.En toch zorg ik vandaag voor mezelf.
Misschien is dat wel een vorm van loslaten die minder zichtbaar is: niet het probleem loslaten, maar de strijd tegen het feit dat het bestaat.
Een kleine oefening voor moeilijke dagen
Wanneer je merkt dat je weerstand voelt tegen wat er vandaag is, neem dan even tijd.
Zet je voeten op de grond. Leg een hand op je borst of buik.
Adem rustig in. En adem langzaam uit.
Vraag jezelf:
Wat is er vandaag werkelijk?
Niet: Hoe zou het moeten zijn? Niet: Wanneer is dit eindelijk voorbij? Maar gewoon: Wat is er nu?
Benoem zonder oordeel wat je merkt.
Ik ben moe.
Ik mis iemand.
Ik ben verdrietig.
Ik weet het even niet.
Ik heb vandaag weinig ruimte.
En voeg daar één zin aan toe:
“Dit is wat er vandaag is. En ik hoef het niet allemaal vandaag op te lossen.”
Blijf nog enkele ademhalingen zitten.
Morgen is er opnieuw een dag.
Misschien een betere.
Misschien niet.
Maar vandaag mag je jezelf dragen zoals je zou doen bij iemand van wie je houdt.
Een paar kleine dingen die kunnen helpen
Je hoeft een moeilijke herfst niet groter te maken dan hij is. Kleine vormen van zorg kunnen een verschil maken.
Ga naar buiten, ook wanneer de dag grijs is. Daglicht en beweging kunnen helpen om je ritme te ondersteunen.
Vertraag je verwachtingen. Niet iedere dag hoeft even productief te zijn.
Zorg voor regelmaat in slaap, maaltijden, beweging en rust.
Zoek warmte en verbinding. Een gesprek, een wandeling samen, een kop thee bij iemand die je vertrouwt.
Laat ruimte voor wat moeilijk is. Je hoeft jezelf niet voortdurend op te vrolijken.
Vraag hulp wanneer het te zwaar wordt. Mildheid betekent niet dat je alles alleen moet dragen.
En vooral: spreek tegen jezelf zoals je zou spreken tegen iemand die je graag ziet.
Dat je dit artikel leest, is trouwens al een kleine vorm van zelfzorg.
Je bent even gestopt. Je hebt aandacht gegeven aan hoe het met je gaat.
Dat is niet niets.
Een cosy avond voor jezelf
Maak van een donkere avond geen avond die je moet “fixen”, maar gewoon een avond waarin je goed voor jezelf zorgt.
Maak bijvoorbeeld deze eenvoudige warme appel met kaneel en havermout.
Havermout kan prima als avondeten, in mijn jaren als alleenstaande mama deed ik dit wel vaker.
Warme appelcrumble voor één
Je hebt nodig:
1 appel
2 eetlepels havermout
1 eetlepel noten naar keuze
1 theelepel kaneel
1 theelepel honing of ahornsiroop
1 klein klontje boter of een beetje kokosolie
eventueel een lepel yoghurt
Zo maak je hem:
Snijd de appel in stukjes en verwarm hem zachtjes in een pannetje met een beetje boter, kaneel en een scheutje water.
Meng de havermout met de gehakte noten en een beetje honing of ahornsiroop. Bak dit kort mee tot het warm en licht krokant wordt.
Doe de warme appel in een kommetje en werk af met de havermoutcrumble en eventueel een lepel yoghurt.
Maak er een klein ritueel van.
Een dekentje. Een kop thee. Je telefoon even weg. Misschien zachte muziek.
Niet om de herfst mooier te maken dan hij is.
Maar om jezelf er zacht doorheen te dragen.
De natuur laat zien dat niet alles voortdurend hoeft te bloeien.
Er zijn tijden van groei, van bloei, van oogsten en van rust.
Ook jij hoeft niet iedere dag op je best te zijn.
Soms is het genoeg om te erkennen wat er is, jezelf niet te veroordelen en vandaag goed voor jezelf te zorgen.
De wereld draait ondertussen verder.
En morgen is er een nieuwe dag.
Misschien met iets meer licht. Heb je na het lezen van deze blog nood aan een gesprek? Mail me gerust via onderstaande knop.
