"Het Ritme van de Tuin: Verbinding met de Natuur"

Het is lente in de tuin. Nooit gedacht dat ik een tuinvrouw zou worden, maar hoe meer manen er verstrijken, hoe dieper de liefde wordt. Is het het ouder worden? Het bewustzijn dat alles vergankelijk is? De tuin die spiegelt hoe het leven leeft. Cyclus na cyclus, steeds hernieuwend, vallend in het vertrouwen van het eeuwige ritme van het Al dat is. Het ritme van de natuur.

Ik vraag me vaak af wat de grote, oude bomen in de buurt zouden vertellen als ze konden spreken. Misschien is dat nog een titel voor een filosofisch boek: "Als bomen konden spreken". Wat zouden ze ons te zeggen hebben? Zij die er al honderden jaren zijn? Wortels diep in de aarde, kruin in de wolken. Seizoen na seizoen, het leven laten begaan, de wereld die voorbijkomt aanschouwend vanuit hun majestueuze stilte.

Dankbaar ben ik omringd te zijn door zovele magische bomen en planten. Onze tuin is een oase en wordt met geduld en liefde steeds prachtiger. Het geeft ons een zinvolheid aan het leven die voor velen eigenlijk onmisbaar is, maar waarvan de gemiddelde mens zich vaak niet bewust is. Men voelt een ontbreken, een gat, een leegte ergens. Maar waar? De natuur heeft helende antwoorden.

Niets zo spiritueel als een dag met de handen in de aarde zijn. Wroeten, scheppen, zaaien, planten. Voelen we ons dan een beetje verbonden met het goddelijke? Omdat we zelf schepper kunnen zijn van een wereld waarin schoonheid hoogtij viert? Is het omdat wij als vrouwen onze innerlijke moeder kunnen laten zegevieren tussen alle “plantenbaby’s”? En wat met de mannen? Zij genieten van de kracht die de tuin hen geeft. Het kost hen immers heel wat fysiek werk om alles netjes te maken. Achteraf voelen ze zich net zo als na een stevige workout, maar dan mindfuler, relaxter en meer down-to-earth.

Wat is het dat de mens al eeuwenlang naar buiten trekt? Zij die het niet doen, ervaren het gemis al snel, ook al hebben ze vaak niet door of kunnen ze de juiste woorden niet vinden om het ongemak te benoemen. Een tuin zorgt voor een fantastische balans in lichaam en geest, in hoofd en hart. Vanuit de handen.

In de lente worden er honderden kleine potjes met aarde gevuld, waar vervolgens telkens drie zaadjes in zachtheid worden neergevlijd. Op het eerste gezicht een enorme taak. Maar al snel wordt het een genietend proces: potje in de aarde, aarde in het potje, potje in de tray. Tray vol? Gaatjes prikken, zaadjes erin. Mindful. Rustig. Heel rustig. Je hartslag vertraagt, je ademhaling wordt langzamer. Spanning vloeit weg uit je lichaam en je schouders.

Als je opkijkt, zie je dat de bakken bijna allemaal gevuld zijn. Je kijkt met spijt op. Nu al? Je zou voor eeuwig in dit gevoel willen blijven. Ritmisch en vertragend. Dienstbaar voor Moeder Aarde. Wat eerst een grote klus leek, is nu een ware traktatie voor je hart en je ziel. Je denkt aan de volgende stappen, aan de plantjes die zullen groeien, de bestuivers die hen zullen bezoeken, de heerlijke groenten die je zult oogsten. En je geniet.

Het proces van vertragen, zelf iets creëren met je handen, is zo mooi. Je groententuin zal zich vullen met liefde, met schoonheid. Het leven kan mooi zijn, maar je moet er zelf achteraan. Vanzelf komt het niet. Dus eerst, honderd potjes vullen. Hier en nu. Relax.